121. Jak wygodnie uruchamiać różnorodne programy w
systemie DOS?
Najwygodniej jest
posiadać nakładkę Norton Commander lub podobną i mieć wpisane
"dojścia" do programów pod klawiszem F2. Uruchomienie programu jest
możliwe, jeżeli są spełnione
następujące warunki:
1. plik zawierający program znajduje się w
komputerze na dysku (plik ten musi mieć rozszerzenie EXE lub COM),
2. wydane zostało zlecenie uruchamiające
ten program,
3. system operacyjny potrafi odnaleźć na
dysku plik zwierający program,
4. w pamięci operacyjnej jest
wystarczająco dużo miejsca na program i efekty jego pracy.
Wydanie zlecenia
uruchamiającego program polega na wprowadzeniu nazwy pliku zawierającego
program - można to robić w stanie gotowości systemu operacyjnego do
przyjmowania zleceń - i naciśnięciu klawisza Enter. Jeżeli wypisując nazwę
programu podaliśmy ścieżkę dostępu do pliku zawierającego ten program, to
system operacyjny bez trudu odnajdzie ten plik. W przypadku plików
zawierających programy lub plików zawierających ciągi zleceń dla systemu
operacyjnego nie jest jednak konieczne wypisywanie każdorazowo ścieżki dostępu.
W tym celu należy najpierw wskazać zleceniem PATH wszystkie kartoteki, jakie
system operacyjny powinien przejrzeć w poszukiwaniu właściwego pliku. Zlecenie
PATH ma postać: PATH wykaz-nazw-kartotek-zakończonych-średnikiem
Wymienione kartoteki - a ściślej ich katalogi - będą
przeszukiwane w kolejności występowania w parametrze tego zlecenia. Zlecenie
PATH bez parametru powoduje wyświetlenie aktualnie obowiązującego wykazu nazw
kartotek, czyli wykazu który został podany w ostatnim zleceniu PATH z parametrem.
Pisząc zlecenie uruchamiające program, z reguły nie podajemy rozszerzenia
odpowiedniego pliku. W takim przypadku system operacyjny szuka pliku o podanej
nazwie i rozszerzeniu EXE, COM lub BAT. Pliki z rozszerzeniem EXE, lub COM
zawierają programy do wykonania, natomiast pliki z rozszerzeniem BAT - ciągi
zleceń systemu operacyjnego umożliwiające przetwarzanie
wsadowe. Polega ono na tym, że kolejne do wykonania zlecenia są czytane z
tego pliku, a nie z klawiatury. Można uniknąć wydawania (złożonego) zlecenia
PATH po każdorazowym włączaniu komputera. Wystarczy umieścić to zlecenie w
pliku z rozszerzeniem BAT (ewentualnie razem z innymi zleceniami) i zadbać o
to, aby system operacyjny wykonał zawarty w pliku ciąg zleceń bezpośrednio po
uruchomieniu komputera. System MS-DOS przy każdym inicjowaniu (tj. po włączeniu
komputera) sprawdza, czy w kartotece- głównej na dysku, z którego jest
inicjowany system, znajduje się plik o nazwie AUTOEXEC.BAT. Jeżeli tak, to
system rozpoczyna przetwarzanie wsadowe, czyli wykonuje kolejne zlecenia
zapisane w tym pliku. Zlecenie PATH ustawiające ścieżki dostępu powinno znaleźć
się w pliku AUTOEXEC.BAT, by stale obowiązywało bez konieczności wpisywania go
po każdym włączeniu komputera.
Programy można uruchamiać dla różnych zestawów danych,
zgromadzonych zwykle w plikach; wyniki zapisuje się także w plikach.
Najczęściej program czyta dane z jednego pliku, a wyniki zapisuje w innym
pliku. Uruchamianie takich programów można parametryzować, określając w
zleceniu inicjującym program strumień
wejścia/wyjścia (we/wy) składający się z nazwy pliku z danymi (wejście)
oraz nazwy pliku przeznaczonego na wyniki (wyjście).
Podany tutaj sposób
określania strumienia we/wy nie jest jedynym możliwym. Niekiedy nazwy plików z
danymi i przeznaczonych na wyniki są zapisane bezpośrednio w programie lub
podaje się dopiero na żądanie programu już w trakcie jego działania.
122. W jakim
celu defragmentujemy twardy dysk?
Dysk twardy stanowi
drugi po pamięci RAM najbardziej eksploatowany
komponent komputera. Ze względu na fakt, że przechowuje stale efekty naszej
pracy, tym bardziej powinniśmy zwracać szczególną uwagę na jego sprawność.
Jednym z podstawowych działań, jakie powinniśmy co jakiś czas wykonywać na
dysku twardym jest jego defragmentacja. Pliki i katalogi znajdujące się
fizycznie na dysku twardym ulegają po pewnym czasie fragmentacji. Proces ten
polega na tym, że struktura dysku zaraz po jego sformatowaniu jest
uporządkowana. Jeżeli na taki dysk załadujemy jakiekolwiek dane, aplikacje czy
zainstalujemy system, wszystkie pliki będą początkowo uporządkowane fizycznie.
Jeżeli jednak przykładowo wykasujemy jakiś plik znajdujący się dotychczas
gdzieś "w środku" istniejącego zapełnionego obszaru dysku, to powstanie
dziura o objętości równej wielkości skasowanego pliku. Takich działań w
codziennej pracy komputera mogą być setki, często zresztą do tworzenia się
takich dziur przyczynia się sam system operacyjny. Po pewnym czasie fizyczne
zapełnienie dysku przypomina przestrzeń pełną dziur. Owe dziury to nic innego
jak wolne miejsce, na które zapisywane są nowe pliki. Jednak jeżeli plik nie
mieści się w takim pojedynczym, wolnym bloku, zostaje on podzielony i fizycznie
rozrzucony po całym wymaganym dlań wolnym obszarze, mimo tego, że logicznie -
dla użytkownika - stanowi jedną całość.
Ten
proces to właśnie fragmentacja. Zaniedbanie działań defragmentacyjnych
powoduje, że odczyt pojedynczych plików czy uruchamianie programów trwa
znacznie dłużej, a ponadto - co znacznie istotniejsze układ mechaniczny dysku
twardego musi się znacznie bardziej "nabiegać" po ścieżkach i
sektorach, zanim odczyta wszystkie wchodzące w skład danego pliku sektory.
Skraca się tym samym żywotność dysku twardego. W ekstremalnych przypadkach
fragmentacja może owocować błędnym odczytem lub stratą danych. Na szczęście bez
względu na system, jakiego używamy dysponujemy narzędziami defragmentującymi
zawartość dysku twardego. W Windows 95/98 narzędziem defragmentującym zawartość
dysku twardego jest "Defragmentator dysków" wywoływany z menu Start
> Akcesoria > Narzędzia systemowe. Bezpośrednio po uruchomieniu pojawia
się okno dialogowe zawierające listę
rozwijalną, z której wybieramy dysk do zdefragmentowania. Program, zanim
rozpocznie proces defragmentacji, bada dysk pod kątem występowania na nim
błędów. W przypadku, gdy je wykryje, informuje użytkownika o konieczności
uruchomienia Scandiska - programu testującego i naprawiającego zaistniałe na
dysku błędy. Scandisk jest wywoływany z tego samego miejsca co defragmentator.
Jeżeli chcemy użyć narzędzia defragmentującego innego producenta (np. programu
Speedisk, będącego składnikiem pakietu Norton Utilities) pamiętajmy o tym, że
musi on być dostosowany do systemu. Przykładowo w Windows 98 (a także w Windows
95 OSR2) może być używany nowy system plików: FAT32. Jeżeli użyjemy programu
niezgodnego z systemem operacyjnym, to niestety musimy pogodzić się ze stratą
danych.
W
przypadku 32-bitowych Windows 95 i 98 system operacyjny sam rezerwuje pewien
obszar pamięci na operacje dyskowe (disk cache). Możemy jednak wpłynąć na
wartość ustawianą przez system poprzez uruchomienie w Panelu sterowania modułu
"System". W oknie, które się pojawi wybierzmy zakładkę
"Wydajność", a następnie w polu "Ustawienia zaawansowane"
kliknijmy przycisk "System plików". Z listy "Typowa rola tego
komputera:" wybierzmy dla wolno stojącego komputera opcję "Komputer
typu Desktop". System sam zoptymalizuje ustawienia pamięci disk cache.
Wygląd ekranu ma duży wpływ na komfort naszej pracy. Wszystkie
ustawienia związane z wyglądem ekranu możemy łatwo zmieniać posługując się
jednym oknem. Wywołamy je na ekran, klikając kolejno na Start, Ustawienia i
Panel sterowania, a następnie dwukrotnie na ikonę Ekran. Ale istnieje
też inny sposób: okno otworzymy także wtedy, gdy klikniemy prawym przyciskiem
myszy w wolne miejsce pulpitu i z menu kontekstowego (listy najczęściej
używanych poleceń, odnoszących się do określonego obiektu), które pojawi się na
ekranie, wybierzemy Właściwości. W zależności od tego, którą wersję Windows
mamy zainstalowaną w naszym komputerze, okno na ekranie będzie miało cztery lub
sześć zakładek (przełączamy się pomiędzy nimi klikając na małe pola w górnej
części ekranu).
Omawianie zawartości tego okna zaczniemy od końca, a więc
od ostatniej zakładki o nazwie Ustawienia, bowiem ona jest najważniejsza. Tu
określamy ile kolorów będzie wyświetlanych na monitorze i z jaką
rozdzielczością będziemy pracować. Parametr zwany rozdzielczością podaje ile
jest pikseli w pionie i poziomie. Im więcej jest linii i punktów, tym
wyraźniejszy obraz otrzymujemy. Rozdzielczość podaje się zwykle jako iloczyn
liczby punktów w poziomie i w pionie wyświetlanych przez monitor. Zwykle te
parametry ustawiamy zaraz po zainstalowaniu Windows i więcej nie korzystamy z
tej zakładki, dopóki nie zamienimy monitora na większy lub karty graficznej,
przetwarzającej komputerowe dane na obraz w monitorze na lepszą. Korzystając z
listy wyboru - gotowym zestawieniu wszystkich możliwych opcji - widocznej w
lewej części okna decydujemy, ile kolorów może pojawić się na monitorze.
Minimum zapewniające przyzwoity wygląd obrazu to High Color. Z kolei suwakiem
znajdującym się w obszarze ekranu możemy ustalić rozdzielczość. Należy jednak
pamiętać, że obiekty widoczne na ekranie mogą być bardzo małe. Dlatego
posiadaczom monitorów o długości przekątnej 14/15 cali poleca się pracę z
rozdzielczością nie przekraczającą 800x600 punktów. Wyświetlacz 17/19 calowy
pozwala podnieść tę wartość do 1024x768 punktów. Ważne jest, że parametry:
rozdzielczości i liczby kolorów są ze sobą powiązane i ograniczone
możliwościami karty graficznej. Gdy wywindujemy zbyt wysoko jedną z tych
wartości, komputer wymusi na nas obniżenie drugiej. Po każdej zmianie ustawień,
które tu omawiamy, system zaproponuje ponowne uruchomienie komputera. Jeżeli
jednak pozostawi nam wybór, zrezygnujmy z restartu. Gdy po zmianach obraz
stanie się nieczytelny odczekajmy piętnaście sekund, a powróci do normy. Jeśli
będzie dobrze, kliknijmy na OK, zatwierdzając modyfikację.
Okna Windows wcale nie muszą zawsze tak samo wyglądać.
Bardzo łatwo możemy je zmienić. W tym celu w otwartym oknie właściwości ekranu należy
kliknąć na zakładkę Wygląd. Najprostsza możliwość to skorzystanie z gotowego
zestawu kolorów, innego niż standardowy. Nowe ustawienia będziemy mogli
zaobserwować w oknie podglądu. System Windows pozwala nam dobrać od początku
własny zestaw kolorystyczny. Aby to zrobić rozwińmy listę Element i wskażmy z
niej dowolną pozycję, np. Aktywny pasek tytułowy Następnie, korzystając z
aktywnych pól umieszczonych poniżej i z prawej strony tej listy, zmieńmy wygląd wybranego elementu.
Widzimy, że w naszym układzie możemy zdefiniować kolor i wysokość paska, a
także krój, wielkość i kolor
napisu na nim. Teraz z
listy Element wskazujemy kolejne elementy i również im nadajemy taki wygląd,
jaki nam odpowiada najbardziej. Posługując się listami wyboru ukrywającymi się
pod tą zakładką, możemy zmienić także kolor pulpitu. Po zdefiniowaniu wyglądu
wszystkich elementów, kliknijmy na Zapisz, nadajmy stworzonemu kompletowi
ustawień nazwę i wpiszmy ją w pole moje okna. Po kliknięciu na OK. zobaczymy,
że nowa pozycja trafiła na listę. Odtąd z naszych ustawień możemy korzystać
dokładnie w taki sam sposób jak z gotowych zestawów przygotowanych przez
twórców Windows. Możemy przygotować nowe ustawienia.
Wygląd ekranu ma duży wpływ na komfort naszej pracy. Wszystkie
ustawienia związane z wyglądem ekranu możemy zmieniać posługując się jednym
oknem. Wywołamy je na ekran, klikając kolejno na Start, Ustawienia i Panel
sterowania, a następnie dwukrotnie na ikonę Ekran. Ale istnieje też
droga na skróty, o której wspominałem w poprzednim numerze: okno otworzymy
także wtedy, gdy klikniemy prawym przyciskiem myszy w wolne miejsce
pulpitu i z menu kontekstowego (listy najczęściej używanych poleceń,
odnoszących się do określonego obiektu), które pojawi się na ekranie,
wybierzemy Właściwości. W zależności od tego, którą wersję Windows mamy
zainstalowaną w naszym komputerze, okno na ekranie będzie miało cztery lub
sześć zakładek (przełączamy się pomiędzy nimi klikając na małe pola w górnej
części ekranu).
Jeśli nie chcemy jednobarwnego pulpitu możemy umieścić na
nim element dekoracyjny. Służy do tego kolejna część okna właściwości ekranu.
Dostaniemy się do niej, klikając na zakładkę Tło. Do wyboru mamy całą listę
gotowych elementów. Wystarczy pojedyncze kliknięcie, aby wybrać jeden z nich.
Proponowane w tym menu wzory nie są jednak zbyt efektowne. Dlatego warto
posłużyć się przyciskiem Przeglądaj, a następnie wskazać znajdujący się na
dysku plik graficzny, którego zawartość chcielibyśmy widzieć na pulpicie.
Zaznaczamy nazwę tego wybranego pliku, a następnie potwierdzamy wybór, klikając
na Otwórz. Jeżeli mamy dostęp do światowej sieci, łączącej miliony komputerów,
czyli do Internetu i chcemy wykorzystać jako tapetę obraz w nim znaleziony,
wystarczy kliknąć na ten obrazek prawym przyciskiem myszy i z menu
kontekstowego wybrać odpowiednią pozycję.
W zależności od tego jakiej przeglądarki internetowej używamy, czyli
jaki mamy program dostępu do Internetu pozwalający odtworzyć na ekranie dane
przesyłane przez inny komputer w sieci, będzie to Ustaw jako tapetę, Set As
Wall paper lub podobnie. Klikając na przycisk Deseń, możemy wybrać wzór, którym
pokryjemy obszar pulpitu wokół tapety. Gdy otworzy się okno deseń dla Twojego
pulpitu wybierzmy jedną pozycję z listy wyboru i kliknijmy na przycisk OK.
Gdy komputer jest wyłączony, a my przez określony czas
nie dotykamy klawiatury oraz myszki pojawia się kolorowy wzór. Gdy ruszymy
myszką lub wciśniemy dowolny klawisz, wygaszacz znika. Do nas należy wybór
wzoru oraz określenie, po jakim czasie bezczynności komputera pojawi się on na
ekranie. Wszystkie związane z wygaszaczem ustawienia zmieniamy w części okna
oznaczonej Zakładka, Wygaszacz ekranu. Typ wygaszacza wybieramy korzystając z
listy wyboru znajdującej się w lewym dolnym rogu okna. Gdy wskażemy już jeden
ze wzorów, możemy dodatkowo kliknąć na Ustawienia, a następnie bardziej
szczegółowo określić jego wygląd. Z kolei pole Czekaj służy do wpisywania
liczby minut, po których wygaszacz pojawi się na ekranie. Windows pozwoli nam
wpisać w to pole dowolną liczbę od 1 do 60. Pożyteczną cechą wygaszacza jest
możliwość zablokowania go hasłem. Kiedy odejdziemy od komputera, a wygaszacz
zacznie działać, nikt nie zdoła szybko usunąć go z ekranu i podejrzeć, co
robimy na naszym komputerze. Powrót do normalnej pracy wymaga znajomości hasła.
W lewej części okna znajduje się pozycja Ochrona hasłem. Zaznaczamy pojedynczym
kliknięciem na Zmień, a następnie w oba pola okna Nowe hasło i Potwierdź
wpiszmy ten sam ciąg znaków i wybierzmy OK. Odtąd każda próba usunięcia
wygaszacza ekranu spowoduje wyświetlenie dodatkowego okna. Dopiero gdy wpiszemy
w nie hasło, będziemy mogli dalej pracować. Zabezpieczenie to łatwo jest obejść
wystarczy wyłączyć i włączyć komputer zanim wygaszacz znów zadziała, system nie
ma zabezpieczeń. Warto jednak uruchomić tę funkcję, choćby dla przećwiczenia...
132. W jaki sposób można samemu stworzyć własną stronę
internetową?
Projektowanie i tworzenie
witryny internetowej często jest długim i skomplikowanym procesem. Dzieje się
tak wtedy, gdy sami wykonujemy wszystkie elementy potrzebne do jej budowy:
dokumenty HTML, grafiki i skrypty. Jednak budowanie własnego serwisu można
znacznie skrócić i uprościć. Najszybszym sposobem na wykonanie strony domowej
jest skorzystanie z pomocy odpowiedniego kreatora. Łączymy się z serwisem
oferującym taką usługę, tworzymy stronę główną, wstawiamy dwie lub trzy ramki,
kilka podstron i struktura witryny jest już gotowa. Od tej chwili możemy
troszczyć się wyłącznie o atrakcyjny wygląd naszych stron, co pozwoli zwiększyć
ich atrakcyjność, a nam samym da satysfakcję.
Bezpłatne strony WWW są bardzo popularne, ale nie tylko
miejsce na serwerze możemy otrzymać za darmo. W Internecie znajdziemy bezpłatne
elementy graficzne, skrypty, aplety Javy, książki gości, tablice ogłoszeniowe,
a nawet ankiety.
Wszelkie poprawki wprowadzamy bez połączenia z Internetem
( nie płacąc za impulsy telefoniczne), najlepiej za pomocą edytora stron WWW,
takiego jak Frontpage Express czy Netscape Composer. To postępowanie ma
jedną dużą zaletę: nie wymaga od nas znajomość HTML-a i sprawia, że budowanie
witryny jest tak proste jak praca z edytorem tekstu.. Użycie wspomnianych
narzędzi pozwala łatwo łączyć ze sobą różnego rodzaju obiekty i prezentować je
w Internecie.. Poszukiwanie darmowych szablonów stron WWW proponuję rozpocząć
od wizyty w serwisie znajdującym się pod adresem http://www.gif.w.pl/. Dostępne tam elementy podzielone są na tła,
grafiki tytułowe, przyciski, linie i wiele innych. Warto w tym miejscu
wspomnieć, że do dobrego tonu należy podanie źródeł, z których pobrane zostały
elementy składowe serwisu WWW, a prawa autorskie obowiązują także w Internecie.
Po skomponowaniu witryny, za pomocą naszego ulubionego klienta FTP przesyłamy
wszystkie pliki do swojego katalogu na serwerze dostawcy usług internetowych i
strona domowa dostępna jest dla wszystkich.
Homepage wizard jest
onlineowym programem, który na bazie gotowych szablonów niemal automatycznie
buduje strony WWW i umieszcza je na serwerze internetowym. Większość dużych
serwisów udostępniających bezpłatnie miejsce na witryny WWW, takich jak na
przykład Geocities, proponuje swoje narzędzia tego typu. Te sieciowe programy
pozwalają na przesyłanie plików na serwer wprost z naszego dysku za
pośrednictwem przeglądarki, bez potrzeby odwoływania się do innych aplikacji.
Tworzenie witryny internetowej rozpoczyna się od
poszukiwania i gromadzenia niezbędnych materiałów graficznych. Dla szybszego
odnalezienia potrzebnych zbiorów możemy posłużyć się wyspecjalizowanymi
wyszukiwarkami. Na przeszukiwanie Sieci pod kątem ilustracji oraz animacji
pozwalają na przykład Altavista oraz Lycos. Zawsze należy upewnić się, czy
dany obrazek może być przez nas skopiowany.
Aby nasza strona była
popularna i trafiały na nią właściwe osoby, musimy zadbać, by mogły one ją
odnaleźć. W tym celu umieszczamy w kodzie strony znacznik META. Są to
niewidoczne dla oglądających ją osób oznaczenia, które pomagają wyszukiwarkom
internetowym skatalogować utworzone przez nas dokumenty HTML. Dzięki temu nasze
strony będą łatwiejsze do znalezienia, a ich opisy, wyświetlane na liście
adresów znalezionych przez serwisy wyszukiwawcze, będą takie, jakie chcemy. Tę
dość monotonną pracę wykona za nas odpowiedni generator, na przykład Register-It. Wystarczy, że podamy krótki
opis strony i słowa kluczowe, a narzędzie zwróci nam kod źródłowy wzbogacony
odpowiednim fragmentem kodu. Teraz musimy tylko zgłosić nasz serwis,
wypełniając odpowiedni formularz na stronach wyszukiwarek (zwykle przechodzi
się do niego, wybierając odnośnik Add URL). Po tygodniu nasza witryna będzie
widoczna na całym świecie.
136. Jaki jest cel stosowania Windows Commandera?
Eksplorator Windows służący
m. in. do celu przenoszenia, kopiowania lub usuwania plików z dysku twardego i
dyskietek, tworzenia nowych katalogów i kasowania starych, a także uruchamiania
programów, nie zawsze jednak jest w stanie zrobić wszystko, czego byśmy od
niego oczekiwali. Na przykład przy przenoszeniu lub kopiowaniu plików wyświetla
jedynie strukturę bieżącego nośnika danych. Wielu użytkownikom brakuje przy tym
funkcji, które obecnie stanowią w wielu innych programach podstawowe
wyposażenie. Są to m.in. programy do kompresji i dekompresji plików,
pozwalające zaoszczędzić dużo miejsca na dysku twardym czy dyskietkach. Jednym
z najbardziej znanych programów tego typu jest zdecydowanie WINDOWS COMMANDER.
Cechuje go prosta i przejrzysty interfejs. Okno programu podzielone jest na
dwie części. W każdej z nich jest reprezentowana struktura plików i folderów wybranego przez nas nośnika
danych. Za pomocą prawego przycisku myszy możliwe jest jednoczesne zaznaczanie
wielu pozycji w oknie. Zaznaczone pliki można następnie przenieść do wybranego
miejsca w drugim oknie przy użyciu metody przeciągnij i upuść. Dodatkowym
plusem tego programu jest fakt, iż wielu klawiszom są przypisane takie same
funkcje, jak w znanym programie Norton
Commander. Łatwe i wygodne jest tu też nie tylko kompresowanie plików,
które po spakowaniu zajmują o wiele mniej miejsca, ale i ich dekompresja. Cenną
opcją jest możliwość wglądu do spakowanych zbiorów.
Trzeba przyznać, że po pierwszym uruchomieniu Windows
Commander nie wygląda najlepiej. Kilka nie najpiękniejszych ikon, a przede
wszystkim mętlik w oknach plików mogą przy pierwszym kontakcie zniechęcić
potencjalnych użytkowników. Jeśli jednak wykonamy kilka prostych czynności,
sytuacja zmieni się diametralnie. Już zmaksymalizowanie okna programu uczyni obraz
bardziej przejrzystym. Następnie w menu Configuration wybieramy polecenie
Options. Ujrzymy okno Configuration z kilkunastoma zakładkami. Na wstępie
przechodzimy do zakładki Language i z listy języków wybieramy Polski Na
zakładce Ustawienia zmieniamy podstawowe elementy wyglądu interfejsu. Większość
opcji w oknie Konfiguracja jest oczywista i nie wymaga wyjaśnień..
Windows Commander ma
wbudowany doskonały podgląd zawartości plików -Lister. W najnowszej wersji odtwarza on nawet pliki multimedialne:
AVI, WAVE czy MP3 Wyświetlanie grafiki ograniczone jest tylko do plików z
rozszerzeniem BMP. Można jednak na kilka sposobów ominąć ten problem. Autor
programu zaleca pobranie z internetowej witryny Windows Commandera bezpłatnej
(dla użytkowników indywidualnych) aplikacji IrfanView. To szybka przeglądarka plików graficznych w wielu
formatach, którą można niemalże niezauważalnie zintegrować z Commanderem.
Uruchamiamy Listera przy zaznaczonym dowolnym pliku, wciskając klawisz [F3] i
wybierając z menu Opcje polecenie Konfiguruj. W otwartym oknie zaznaczamy opcję
Użyj Irfanview do wczytywania grafiki innej niż BMP i podajemy ścieżkę do
katalogu, w którym umieściliśmy pobrany z Sieci plik programu IrfanView. Od
tej chwili, za pośrednictwem uruchamiającego się w tle pomocnika, Lister jest
w stanie widzieć" znacznie więcej formatów.
Windows Commander może pełnić funkcję prostego programu
do katalogowania dysków. Funkcja
synchronizacji
katalogów okazuje się także użyteczna. Jeszcze jedną ciekawą funkcją, dostępną
często tylko dedykowanym programom, jest możliwość porównywania zawartości
plików.
Wybrane skróty klawiaturowe Windows Commandera
[F2] - ponowne odczytanie katalogu
[Alt] + [Shift] + [F5] - przesuń pliki do archiwum
(spakuj i usuń)
[Shift] + [F2] - porównaj katalogi
[Alt] + (strzałka w dół] - wyświetl listę ostatnio
odwiedzanych katalogów
[Ctrl] + [D] - wyświetl listę katalogów, wybranych jako
ulubione
140. Jak usprawnić uruchamianie programów w Windows 98?
Posługując się komputerem możemy pisać, liczyć, rysować i
wykonywać wiele innych czynności. Jednak komputer nigdy nie poradzi sobie z
takim zadaniem sam. Zawsze musimy najpierw uruchomić PROGRAM, który do tego
służy. W Windows 98 jest to naprawdę proste zadanie. Omówię teraz na
przykładzie kalkulatora, jak rozpocząć pracę dowolnego programu. W lewym dolnym
rogu ekranu znajduje się PRZYCISK start. Dzięki niemu mamy dostęp do
wszystkich programów zainstalowanych w naszym komputerze. Klikamy na ten
przycisk jeden raz. Na ekranie widzimy teraz rozwinięte MENU STARTOWE. Strzałka
widoczna z prawej strony niektórych nazw oznacza, że ukrywa się tam podmenu.
Jego zawartość ujrzymy, gdy najedziemy na tę pozycję kursorem myszy. Dlatego
aby przekonać się, jaka jest zawartość podmenu programy zatrzymujemy kursor
na jego nazwie. Wygląd listy programów, która wyświetla się teraz na ekranie,
zależy od tego, jakie aplikacje mamy zainstalowane w naszym pececie. Jednak
zawsze w górnej części tego wykazu znajduje się pozycja akcesoria.
Najeżdżamy na nią kursorem myszy. W kolejnym podmenu, jakie pokaże się na
ekranie, zobaczymy już nazwę programu, którego poszukujemy. Klikamy na nią
lewym przyciskiem myszy. Po chwili na ekranie ujrzymy okno gotowego do pracy
kalkulatora.
Rozwijanie kolejnych warstw menu trwa dość długo.
Jeżeli potrzebujemy często uruchamiać dany program, przydałby się szybszy
sposób. W tym celu musimy jednak poczynić pewne przygotowania. Mamy tu do
wyboru trzy różne techniki.
Sposób pierwszy: na pasku zadań. Wykonujemy pierwsze trzy kroki opisane w poprzednim rozdziale.
Najeżdżamy kursorem na nazwę programu (w tym przykładzie będzie to wciąż kalkulator),
a następnie wciskamy i przytrzymujemy prawy przycisk myszy. Nie zwalniając
przycisku przeciągamy kursor z IKONĄ na część paska zadań tuż obok przycisku start,
gdzie znajduje się już kilka innych ikon. Widzimy, że pojawił się wśród nich
czarny, pionowy wskaźnik. Gdy zwolnimy przycisk, nad kursorem pojawi się MENU
KONTEKSTOWE. Wybieramy KOPIUJ TUTAJ. Przenoszona ikona trafi na pasek zadań.
Najprawdopodobniej po tej operacji okaże się, że w lewej części paska zadań nie
mieszczą się wszystkie ikony. Świadczy o tym widoczna obok ikon czarna
strzałka. Najeżdżamy kursorem na kreskę oddzielającą części paska, wciskamy i
przytrzymujemy lewy przycisk myszy i nie zwalniając go, przesuwamy kreskę w
prawo tak, aby wszystkie ikony stały się widoczne. Teraz wystarczy pojedyncze
kliknięcie na ikonę leżącą na pasku zadań, aby uruchomić program. Sposób
drugi: w menu start. Możemy także sprawić, że ikony najczęściej używanych
programów będą dostępne zaraz po naciśnięciu przycisku start. Tym razem
ułatwimy sobie dostęp do edytora tekstu WordPad. W sposób opisany w poprzednich
punktach wywołujemy na ekran zawartość podmenu akcesoria. Najeżdżamy
kursorem na wybraną pozycję, czyli na wspomniany WordPad. Wciskamy i
przytrzymujemy klawisz Ctrl oraz lewy przycisk myszy.
Teraz, wciąż przytrzymując klawisz i przycisk przeciągamy
nazwę programu do górnej części menu startowego. Gdy między widocznymi
poleceniami pojawi się czarna, pozioma linia, zwalniamy klawisz i przycisk. Aby
rozpocząć pracę programu, wystarczą dwa kliknięcia: na
przycisk start i na nazwę APLIKACJI. Sposób
trzeci: na pulpicie. SKRÓT do programu możemy również umieścić na pulpicie.
Po raz kolejny w naszym przykładzie posłużymy się programem Word-Pad. W znany
już sposób wywołujemy na ekran zawartość podmenu akcesoria. Następnie
najeżdżamy kursorem na pozycję WordPad, wciskamy i przytrzymujemy
klawisz Ctrl oraz lewy przycisk myszy. Przytrzymując przycisk i klawisz
przeciągamy kursor na wolne miejsce na pulpicie. Gdy zwolnimy je, na pulpicie
wyświetli się skrót do WordPad. Dwukrotne kliknięcie na niego spowoduje, że
program rozpocznie pracę. Niezależnie od tego którą z opisanych metod wykorzystaliśmy,
stworzone ułatwienie można w każdej chwili usunąć. Wystarczy, że klikniemy na
taką ikonę prawym przyciskiem myszy, z menu kontekstowego wybierzemy usuń
i w kolejnym oknie potwierdzimy chęć usuwania.
Przedstawię kilka
popularnych kroków rozwiązywania problemów, które można wykonać, kiedy zachodzi
potrzeba użycia Dysku startowego systemu Windows 98. Ma to na celu pomóc
użytkownikowi przejść przynajmniej w tryb bezpieczny, w którym może on uzyskać
dostęp do Pomocy systemu Windows 98 i dalej rozwiązywać problemy. Uruchamianie
komputera w trybie bezpiecznym Istnieje kilka przyczyn, dla których system
Windows 98 może nie uruchamiać się
poprawnie. Pierwszy krok w rozwiązywaniu problemów polega na próbie
uruchomienia komputera w trybie bezpiecznym. Jeśli komputer działa w tym
trybie, można następnie użyć rozbudowanego systemu Pomocy i rozwiązywania
problemów dostępnego w menu Start (opcja Pomoc).
Aby uruchomić komputer w
trybie bezpiecznym:1. Wyjmij Dysk startowy ze stacji dysków i ponownie uruchom
komputer. Po ponownym uruchomieniu komputera, zanim system Windows zacznie się ładować, przytrzymaj wciśnięty
klawisz CTRL, dopóki nie pojawi się menu startowe systemu Microsoft Windows 98.
(Jeśli uruchamiasz system Windows 95, naciśnij klawisz F8 po wyświetleniu
napisu "Uruchamianie systemu Windows 95".) 2. Z menu startowego
wybierz opcję Tryb bezpieczny. Jeśli możesz uruchomić komputer w trybie
bezpiecznym, użyj Pomocy systemu Windows 98 do rozwiązania pierwotnego
problemu.
Istnieje kilka przyczyn,
dla których instalacja systemu Windows 98 może nie zakończyć się pomyślnie. Poniżej
wyjaśniam, co można zrobić w takim przypadku w celu kontynuowania przerwanej
instalacji. Więcej informacji na temat innych problemów z instalacją można
znaleźć w pliku Setup.txt w folderze Win98 na dysku CD-ROM lub dysku
instalacyjnym nr 1 systemu Windows 98. Jeśli podczas przeprowadzania instalacji
napotkasz któreś z następujących komunikatów o błędach:* Invalid System Disk (Nieprawidłowy
dysk)* Incorrect MS-DOS Version
(Niepoprawna wersja systemu MS-DOS)
Missing or Corrupted Command.com (Nieobecny lub uszkodzony plik
Command.com) to jest możliwe, że dysk startowy Twojego komputera potrzebuje
zaktualizowania plików systemowych. Do skopiowania potrzebnych plików na swój
komputer możesz użyć polecenia SYS. Aby użyć polecenia SYS do skopiowania plików
systemowych na swój komputer:1. Uruchom ponownie komputer przy użyciu Dysku
startowego systemu Windows 98, z menu startowego wybierz opcję 2, a następnie
naciśnij klawisz ENTER.2. W linii monitu A:\ wpisz: SYS X: (gdzie X jest literą
Twojego dysku startowego).3. Jeśli procedura zakończy się pomyślnie, na ekranie
pojawi się komunikat "System został przeniesiony". Jeśli procedura
nie zakończy się pomyślnie,
sprawdź, czy została wpisana właściwa litera dysku: Jeśli zostało zainstalowane
oprogramowanie dołączone do dysku twardego, nie zapomnij przeczytać
dokumentacji opisującej, jak uruchamiać komputer przy użyciu dyskietki.
Oprogramowanie
antywirusowe Jeśli programy antywirusowe pozostaną uruchomione podczas
instalacji, mogą one zapobiec odpowiedniej aktualizacji plików systemowych
przez Instalatora. Jeśli tak się stanie, wyłącz lub odinstaluj program
antywirusowy, a następnie ponownie uruchom Instalatora.
Instalator przestaje
reagować podczas wykrywania sprzętu Jeśli Instalator przestanie reagować podczas wykrywania
sprzętu w komputerze, wyłącz komputer i odczekaj kilka sekund, a następnie
włącz go ponownie. Czasem należy wykonać tę czynność kilka razy, ponieważ
Instalator mógł przestać reagować podczas kilku różnych modułów detekcji.: Do
całkowitego wyłączenia komputera użyj wyłącznika zasilania. Nie używaj
przycisku resetowania ani kombinacji klawiszy CTRL+ALT+DELETE do ponownego
uruchomienia komputera. Jeśli instalacja nadal nie może zakończyć się
pomyślnie, może okazać się konieczne uruchomienie komputera w trybie
bezpiecznym, co umożliwi wyświetlenie tematów Pomocy związanych z wykrywaniem
sprzętu.
144. Jak korzystać z
narzędzi dostępnych na dysku startowym Windows 98?
Podobnych pytań
otrzymuję sporo. Już na wstępie wyjaśniam, że korzystanie z tych dostępnych
narzędzi jest dla początkującego użytkownika trudne. Nieumiejętne ich
stosowanie może przynieść więcej szkody niż pożytku.1. Włóż Dysk startowy
systemu Windows 98 do stacji dyskietek i ponownie uruchom komputer.2. Z menu
startowego wybierz opcję 1 lub 2 (zależnie od tego, czy potrzebujesz dostępu do
stacji CD-ROM) i naciśnij klawisz ENTER. 3. W wierszu poleceń MS-DOS (A:\)
wpisz nazwę narzędzia, które chcesz uruchomić, a następnie naciśnij klawisz
ENTER.
SCANDISK.EXE i CHKDSK.EXE.Te
dwa programy służą do sprawdzania dysku twardego w poszukiwaniu błędów. Jeśli
podejrzewasz, że na dysku twardym (lub dyskach twardych) mogą występować
uszkodzenia plików lub inne problemy, uruchom program ScanDisk w celu
wyszukania i naprawienia błędów. Aby sprawdzić wszystkie dyski twarde w
poszukiwaniu błędów, wpisz:: Scandisk /all Aby przeprowadzić pełne skanowanie
powierzchni dysku twardego (dysków twardych) dla zmaksymalizowania ochrony
przed utratą danych, wpisz: Scandisk /all /Surface
Mogą wystąpić błędy
związane z długimi nazwami plików. Wersja programu ScanDisk dla systemu MS-DOS
potrafi tylko wykryć problemy związane z długimi nazwami plików, ale nie
potrafi ich rozwiązać. Aby naprawić ten typ błędów, należy uruchomić program
ScanDisk w systemie Windows 98. Jeśli jakieś dyski są skompresowane, może
pojawić się komunikat o błędzie mówiący, że jest za mało pamięci, aby sprawdzić
dyski skompresowane. W celu rozwiązania tego problemu spróbuj uruchomić
komputer przy użyciu Dysku startowego systemu Windows 98, zgodnie z opisem w
punkcie 1 powyżej. Wybierz opcję 2. Powinno to przydzielić programowi ScanDisk
ilość pamięci wystarczającą do sprawdzenia dysków
skompresowanych.
Jeśli program ScanDisk nie może sprawdzić dysków, spróbuj zamiast niego użyć
programu CHKDSK.EXE. Program CHKDSK wyszukuje pliki połączone krzyżowo i
utracone jednostki alokacji. SYS.COM Polecenie SYS służy do kopiowania
plików systemowych z jednego dysku na inny. Pliki systemowe są potrzebne do
uruchomienia komputera. Aby przenieść pliki systemowe na dysk C, wpisz: SYS C: i naciśnij klawisz ENTER.
Po kilku sekundach na ekranie pojawi się komunikat "System został
przeniesiony" .Podczas procedury SYS na dysk twardy są kopiowane
następujące pliki:* IO.SYS,* MSDOS.SYS,* COMMAND.COM
Programy FDISK i
FORMAT to narzędzia potrzebne do zainstalowania nowego dysku twardego w
komputerze lub do odświeżenia dysku przez wyczyszczenie. Najpierw używa się
programu FDISK do utworzenia partycji, a następnie programu FORMAT do
udostępnienia jej do użycia. OSTRZEŻENIE: Niewłaściwe użycie programu FDISK
może spowodować
zniszczenie
wszystkich danych na dysku twardym. Jeśli nie masz pewności, jak używać
programu FDISK, poszukaj informacji na ten temat w dokumentacji komputera.
Wersja programu FDISK dostępna w systemie Windows 98 pozwala utworzyć partycje
systemu FAT32 na dyskach o rozmiarze przekraczającym 512 megabajtów. System
FAT32 zmniejsza rozmiar klastra dla dużych plików i pozwala tworzyć pojedyncze
partycje na dyskach o rozmiarze przekraczającym 2 GB. Aby wyświetlić bieżący
stan dysku, wpisz FDISK /STATUS w wierszu poleceń trybu MS-DOS. Po podzieleniu
dysku na partycje za pomocą programu FDISK należy użyć polecenia FORMAT. Aby
sformatować świeżo podzielony na partycje dysk, wpisz: FORMAT X: gdzie X
odpowiada literze dysku, który chcesz sformatować. Jeśli chcesz sformatować
dysk C, musisz przy tym nadać mu właściwości dysku systemowego, aby pozwalał on
na uruchamianie komputera. W tym celu wpisz /s na końcu wiersza z poleceniem
FORMAT. Na przykład:
FORMAT C: /s
Systemowe pliki startowe zostaną automatycznie skopiowane po sformatowaniu
dysku.
Odpowiadając na to
pytanie, ze względu na szczupłość miejsca, podaję jedynie najistotniejsze
skróty klawiszowe. Bieżące ich stosowanie zdecydowanie usprawnia pracę w
Windows i jego aplikacjach. Błyskawiczna Pomoc. Jeżeli podczas pracy
z Windows natrafiamy na problem,
którego nie potrafimy rozwiązać. wystarczy nacisnąć klawisz funkcyjny F1. Gdy to zrobimy, na
ekranie pojawi się okno. Pozwoli
ono zapoznać się z dokumentacją systemu Windowa. Po zakończeniu przeglądania zamykamy je,
naciskając klawisz Esc. Zmiana
nazwy - z klawiatury. Nie
dotykając myszy, możemy zmienić
nazwę dowolnego pliku lub katalogu.
1. Na początku
musimy wybrać ikonę, której
nazwę będziemy zmieniać. Z powodzeniem wystarczą klawisze ←, ↓, ↑, ↓.(kursorów)
2. Jeszcze szybciej zaznaczymy ikonę, naciskając na klawiaturze
pierwszą literę (lub cyfrę) jej nazwy.
Przykładowo gdy na pulpicie widnieje na przykład ikona Prace Agnieszki,
możemy błyskawicznie zaznaczyć ją, naciskając klawisz P. Zostanie ona
podświetlona na niebiesko.
3. Przystępujemy do zmiany nazwy. Naciskamy klawisz F2- w polu nazwy ikony pojawi się
kursor. Wpisujemy dowolną nazwę.
1. Otwieramy zawartość ikon (kolejno podwójne klikając na nie).
2. Następnie
naciskamy klawisz F3.
3. W polu wpisujemy nazwę poszukiwanego pliku, np.: agniszka.doc i naciskamy klawisz Enter.
Naciskamy Alt F4 i na ekranie pojawi się doskonale znany komunikat: Jeżeli
powyższe okno nie pojawi się na
ekranie, kliknijmy na pulpit i jeszcze naciśnijmy klawisze Alt F4.
2. W otwartym oknie korzystamy z klawiszy
↑ i ↓, aby zaznaczyć odpowiednią opcję (najczęściej będzie to Zakończyć pracę komputera?), a następnie
naciskamy klawisz Enter.
Word i Excel, dwie najpopularniejsze
windowsowe aplikacje biurowe są częścią tego samego pakietu Microsoft Office. dlatego zarówno w Wordzie, jak
i w Excelu niektóre skróty klawiaturowe są identyczne. Oto kilka z nich.
1. Podobnie, jak w systemie operacyjnym Windows, pomoc w programach Word i Excel
uzyskujemy, naciskając klawisz
F1. W obu wypadkach na ekranie zobaczymy tak zwanego asystenta.
2. Co dalej?
Klikajjąc na pole otrzymamy od asystenta krótkie i rzeczowe porady.
3. Klikając na zobaczmy znane już z Windows okienko z
pomocą. Gdy chcemy zrezygnować
z usług asystenta, klikamy na
krzyżyk (znajduje się w prawym górnym rogu okna) lub Zamknij.
4. To nie wszystko.
Znacznie wygodniejsze jest korzystanie
z pomocy kontekstowej, czyli takiej która dotyczy wybranego zagadnienia. By uzyskać pomoc, np. dotyczącą ikony
widocznej na pasku narzędzi programu
Word, najpierw naciskamy
kombinację klawiszy Shift
F1. Wskaźnik myszy
zmieni się obok tradycyjnej strzałki
zobaczymy znak zapytania.
Pozostaje już tylko kliknąć na ikonę. Na żółtym tle zobaczymy pełną treść porady opisującej funkcję ikony.
156. Co zrobić, gdy z dysku twardego zniknął ważny
dokument lub nie da się zapisać?
Przede wszystkim nie panikowaćJ
1.
Zaczynamy od przeglądania
zawartości menu Dokumenty. Komputer
rejestruje w nim 15 ostatnio otwieranych plików.
Żeby je zobaczyć, klikamy na przycisk Start
i wybieramy z niego Dokumenty. Na
ekranie widzimy listę ostatnio edytowanych plików. Może się okazać, że nasz
zagubiony plik Worda (a konkretnie skrót do niego) znajduje się na przykład tu:
kowalski.doc. Wystarczy kliknąć, by otworzył się na ekranie.
2.
Plik mógł zostać zapisany
pod zmienioną nazwą lub w innym katalogu.
Otwieramy program biurowy Word i klikamy w nim na menu Plik. Na rozwiniętej liście widzimy nazwy ostatnio otwieranych i
zapisywanych dokumentów. Zauważmy, że obok nazw są także ścieżki dostępu czyli lokalizacje, w których zostały one zapisane
na dysku twardym lub na dyskietce.
3.
Jeżeli dwie powyższe metody
nie pomogły, to pomogą narzędzia wyszukujące pliki i foldery. W tym celu
klikamy na Start, Znajdź oraz Pliki lub foldery. W otwartym oknie wpisujemy fragment nazwy
szukanego pliku. Naciskamy przycisk Znajdź.
Po chwili w dolnej części okna zostają wyświetlone rezultaty wyszukiwania.
Jeżeli nie odnaleźliśmy naszego pliku, zmieniamy zakres wyszukiwania. Klikając
na strzałkę i wskazując na przykład (C:)
decydujemy, że przeszukany ma być cały dysk twardy.
4.
Trzeba pamiętać, że
powiększając zakres wyszukiwania, ryzykujemy, że odnalezionych zostanie nawet
kilkadziesiąt plików. Trudno się zorientować w takim bałaganie. Jeżeli jednak
wpiszemy dokładniejszą nazwę, np. kow*.doc powinniśmy otrzymać
zdecydowanie lepsze efekty. Gwiazdka w nazwie oznacza dowolny ciąg znaków po
literach kow. Z kolei .doc to rozszerzenie pliku charakteryzujące program, w którym plik został
stworzony. W tym wypadku przy odnalezionych kilku plikach, sprawdzamy ich
rozmiar i datę modyfikacji. Możemy dojść do wniosku, że to jest kilka kopii
tego samego dokumentu. Nie ma znaczenia, którą z nich otworzymy. Jeżeli jednak
dokumenty różnią się datą modyfikacji, najlepiej jest otworzyć ten , który
powstał najpóźniej. Dopiero gdy okaże się, że nie zawiera on ostatnich naszych
poprawek, możemy zająć się kolejnymi plikami.
Druga
część pytania sugeruje, że podczas próby zapisania pliku pojawia się komunikat,
informujący o istnieniu plik o takiej nazwie. Co zrobić, żeby niczego nie
stracić?
1.
Gdy chcemy napisać, czy
skasować istniejący w miejscu docelowym plik i zastąpić go nowym musimy
nacisnąć przycisk Tak. Pamiętajmy
jednak o tym, że dokonując tej operacji kasujemy stary plik nie uda
nam się go później odzyskać nawet za pomocą ikony Kosza. Bądźmy więc szczególnie
ostrożni!
2.
Jeżeli zmieniliśmy
zdanie i nie chcemy zapisać pliku w miejscu gdzie plik o identycznej nazwie już
istnieje, szukamy innego folderu. Czyniąc to niczym nie ryzykujemy wszystkie
informacje pozostaną w oryginalnych folderach i nie będą zmienione. Jeżeli mimo
wszystko chcemy przenieść ten plik do wybranego katalogu docelowego, musimy
najpierw zmienić jego nazwę. Proponuję zamiast kowalski, kowalski1
Często z ekranu znika dokument
Worda lub jego część. Na to też jest rada:
1.
Niemal wszystkie programy
komputerowe, nie tylko Word, dysponują użyteczną funkcją cofania wykonywanych
poleceń. Niektóre aplikacje umożliwiają
cofnięcie tylko jednej operacji, inne - takie jak Word - nieograniczonej ich
liczby. Aby uaktywnić tę przydatną funkcję, wystarczy kliknąć na menu i wybrać
polecenie Edycja i Cofnij.
2.
Jeżeli pracowaliśmy nad
dokumentem, który był już zapisany na dysku
twardym, możemy go po prostu zamknąć bez zapisywania zmian. W tym celu
klikamy na menu Plik i wybieramy z
niego polecenie Zamknij. Na pytanie komputera odpowiadamy negatywnie. Uwaga!
Podczas pisania, aż trzy razy znikały mi fragmenty tej odpowiedzi. W obawie
przed utratą dokumentu zapisuję pod nazwą k156.doc i szybko wysyłam do
redakcji jako załącznik poczty elektronicznej J
163. Jak wydrukować i opublikować w sieci
gazetkę reklamową?
Po wybraniu drukarki program Publisher
ustawia odpowiednie opcje. Takie jak: rozmiar papieru, rozdzielczość podana
jako liczba punktów na cal (dpi), zakres kolorów oraz kolejność stron. Przed
drukowaniem zaleca się skorzystanie z komputerowych modułów sprawdzania
pisowni, które są dokładniejsze niż wzrokowe sprawdzanie pisowni, z wyjątkiem
słów, które są napisane prawidłowo, jednak zostały użyte nieprawidłowo.
Przykładowo moduł sprawdzania pisowni nie wykryje błędu, jeżeli użytkownik
wpisze "jesz" zamiast "jeż". Wzrok użytkownika jest zawsze
najlepszym narzędziem do sprawdzania publikacji, jednak w wypadku układu
elektronicznego i publikowania online potencjalne problemy mogą nie być
widoczne. Ważne jest przygotowanie publikacji do druku w drukarni. Jeżeli
drukarka znajduje się na biurku użytkownika lub na drugim końcu sali, to
uzasadnione może być wykonanie kilku prób, aby przygotować publikację przed
ostatecznym wydrukowaniem. Jeżeli publikacja zostanie przekazana do
drukarskiego punktu usługowego, można zaoszczędzić czas i pieniądze,
korzystając z funkcji omawianego programu. Kreator prezentacji przenośnych
przeprowadza użytkownika przez proces pakowania wszystkich elementów
koniecznych do wydrukowania publikacji. Ułatwia to przekazanie materiałów do
lokalnego biura usługowego lub drukarni. Czcionki są osadzane
automatycznie w publikacji. Umożliwia to prawidłowe wydrukowanie
czcionek. Program Publisher zawiera narzędzia służące do tworzenia
publikacji, które mogą być wydrukowane na profesjonalnych urządzeniach
drukarskich. Użytkownik może tylko sporadycznie projektować tego typu
publikacje, jednak wskazane jest ogólne zapoznanie się z tymi narzędziami. Pliki
zawierające kolorowe obrazy o dużej rozdzielczości są bardzo duże. Program
Publisher osadza informacje dotyczące wszystkich obrazów w pliku publikacji.
. Uzyskanie druków o jakości komercyjnej. umożliwia drukowanie z użyciem
czterech kolorów rozbarwianych W drukarni stosowane są cztery płyty dla
poszczególnych barw składowych umożliwiających uzyskanie pełnego zakresu
kolorów w publikacji. Wykorzystywane są cztery barwy podstawowe: błękitny
(cyan), amarantowy (magenta), żółty (yellow) i czarny (black), dlatego proces
ten jest często określany jako CMYK. Czarny kolor jest oznaczony literą K. Proces
tworzenia witryny sieci Web w programie Publisher jest bardzo podobny do
procesu tworzenia publikacji przeznaczonych do druku. Większość narzędzi jest
identycznych. Podstawowa różnica polega na tym, że podczas projektowania
publikacji należy uwzględnić pewne technologiczne możliwości i ograniczenia
sieci World Wide Web. Dźwięk, ruch i elementy reagujące na polecenia
użytkownika mogą być w łatwy sposób umieszczone w publikacji przeznaczonej dla
sieci Web. Kreator witryn sieci Web ułatwia skonfigurowanie gotowych
stron sieci Web. Warto wiedzieć, że witrynę sieci Web można szybko skonwertować
na biuletyn lub broszurę. Fotografie umieszczane na stronach sieci Web
są często zapisane w dużych, wolno pobieranych plikach. Program Publisher
obsługuje kompresję obrazów określaną jako JPEG,
która kompresuje obrazy w stopniu 30 do l, zachowując kolory na stronach
sieci Web z bardzo dużą wiernością. Przed opublikowaniem witryny należy
wyświetlić podgląd witryny w przeglądarce. Jeżeli jest to możliwe, należy
testować witrynę w innej przeglądarce, aby upewnić się, że wygląd witryny jest
zgodny z oczekiwaniami. Publikowanie witryny odbywa się przez
skopiowanie plików witryny do lokalizacji, w której będą one dostępne dla
użytkowników. Przeważająca większość witryn sieci Web jest publikowanych na
komputerach określanych jako serwery
sieci Web, obsługiwanych przez usługodawców internetowych, którzy
zapewniają całodobowy szybki dostęp do sieci WWW. Program Publisher
ułatwia zapisanie stron w odpowiednim formacie sieci Web, jednak należy
skonsultować się z wybranym usługodawcą internetowym, aby ustalić właściwe
ustawienia i pliki pomocnicze, konieczne do prawidłowej pracy witryny w sieci
Web.